
Sołtys: Ewa Bardzik
Wieś leży w odległości 4,5 km od rynku w Obornikach, sąsiaduje z Żernikami i Szymankowem z gminy Murowana Goślina; na północ od wsi wiedzie droga do Rożnowa.
Na rok 1387 datuje się najstarszy dokument wspominający wieś pod nazwą Lucowo. Pierwszym znanym nam właścicielem żyjącym ww. roku był Jan Łukowski, herbu Dołęga. Łukowscy byli poważaną w XVI wieku rodziną szlachecką, ponieważ potomek wspomnianego Jana i jego imiennik pełnił w 1514 roku urząd dziekana i kanonika poznańskiego oraz archidiakona gnieźnieńskiego. Pod koniec XVI wieku wieś była podzielona między rodziny Sobockich herbu Nałęcz, Boboleckich herbu Łodzia i Bzowskich. Herb rodziny ostatniej z wymienionych nie został jeszcze ustalony. Największą część wsi posiadali Soboccy i posiedli jej całość do 1622 rokiem. Wtedy to wymienili się dobrami ziemskimi z Rynarzewskimi herbu Prawdzic, którzy pozostali w Łukowie do 1692 roku. Po nich nastali Gurowscy herbu Wczele, lecz nie wiadomo na jak długo. Pewne jest, że przynajmniej do 1738 roku pozostali związani z ziemią obornicką, ponieważ do tego momentu nosili tytuł starostów obornickich.
Między 1791 a 1805 rokiem Łukowo zostało przekazane w ramach spadku po Jolancie Mycielskiej jej córce Annie, a ta z kolei sprzedała wieś Antoniemu Garczyńskemu w 1811 roku. W 1823 roku dobra łukowskie od Garczyńskiego wykupił hrabia Józef Ignacy Grabowski Goetzendorf. W rękach tej rodziny pałac i folwark pozostały do 1859 roku, kiedy zostały poddane przymusowej licytacji. Wtedy majątek przeszedł w ręce Teodora Martiniego, a później kolejno Emila Martiniego i Kurta Martiniego; przypuszczalnie była to zniemczona włoska rodzina. W rękach osób związanych z władzą niemiecką pozostał do wybuchu drugiej wojny światowej, kiedy to został przejęty przez Werhmacht.
W 1868 roku w Łukowie mieszkało 285 ludzi w 19 domach. 196 z nich było katolikami (Polakami), a 89 ewangelikami (Niemcami). W pobliżu wsi w 1887 stał wiatrak. Według danych spisów powszechnych przeprowadzonych w II Rzeczypospolitej w 1921 roku roku Łukowo liczyło 321 mieszkańców w 19 domach, a w 1931 było to 470 w 25 domach. W 2021 roku zamieszkiwało je 528 osób.
Znajdujący się na terenie wsi pałac został wybudowany przez rodzinę Grabowskich na początku XIX wieku, ale został gruntownie przebudowany przez rodzinę Martinich w 1887 roku. W wyniku tego obecny kształt pałac zawdzięcza niemieckiej rodzinie. Dziś jednak budynek jest zaniedbany, a park wokół niego zdewastowany. Budynek dostępny jest wyłącznie z zewnątrz.
We wsi znajduje się także użytkowany zabytkowy drewniany kościół. Świątynię w stylu barokowym wzniesiono najprawdopodobniej w 1780 roku. Później remontowano ją w 1824, 1949 i 1978. Na wyposażeniu kościoła znajdują się liczne drogocenne zabytki, m.in. obraz Wacława Grafa Sztuka umierania, pochodzący z 1753 roku, rzeźbione świeczniki, krucyfiks gotycki, Pieta i rzeźba Michała Archanioła. W dzwonnicy kościelnej znajdują się dwa dzwony, jeden pochodzi z XVI a drugi z XVIII wieku.