Człowiek pojawił się w okolicach dzisiejszych Obornik około 12 tysięcy lat temu.
Osadnictwo historyczne na obszarze ziemi obornickiej związane jest z grodem wczesnośredniowiecznym i późniejszą kasztelanią Radzim, która jednak do końca XIII wieku straciła na znaczeniu, między innymi na korzyść rozwijających się Obornik.
Lokacji Obornik i powiązanej z nią fundacji klasztoru franciszkanów przez księcia Bolesława Pobożnego możemy doszukiwać się już w XIII wieku. Z końca tego stulecia, a dokładniej z 1299 roku pochodzi pierwsza źródłowa wzmianka o Obornikach, wtedy odwiedził je książę Władysław Łokietek, późniejszy król Polski.
Źródłowe potwierdzenie praw miejskich Obornik odnajdujemy w 1339 roku, wtedy też poznajemy Macieja – pierwszego znanego z imienia obornickiego wójta. Wiek XIV przyniósł pierwszy wizerunek miejskiego herbu. Znajduje się on na pieczęci dokumentu przechowywanego w toruńskim archiwum. Herb przedstawiał polskiego orła piastowskiego bez korony. Orzeł ten był symbolem miasta przez siedem wieków i nie zmieniło się to do dziś.
Oborniki cieszyły się przychylnością i przywilejami między innymi Władysława Jagiełły, który wielokrotnie w nich przebywał. Na przełomie XV/XVI wieku rozpoczął się bardzo korzystny okres w historii miasta, wytyczony został rynek, zbudowano murowany zamek starościński i trzy kościoły, z których jeden – farny, możemy podziwiać do dziś. Po okresie rozkwitu nastały jednak ciężkie chwile. Zamek obornicki wraz ze znaczną częścią miasta zostały doszczętnie zniszczone podczas tragicznego potopu szwedzkiego z lat 1655-1660. Nie ominęła Obornik wojna siedmioletnia 1756-63 oraz wydarzenia konfederacji barskiej 1768-70.
W roku 1793 Oborniki weszły w skład państwa pruskiego. Zaborca ustanowił Oborniki stolicą powiatu, obejmującego swym zasięgiem aż 224 miejscowości, w tym Rogoźno, Szamotuły, Wronki i Murowaną Goślinę. Mieszkańcy Obornik walczyli w powstaniach listopadowym i styczniowym, podczas Wiosny Ludów 1848, a także wspierali materialnie zbrojne wystąpienia powstańców. Do nastawionej patriotycznie szlachty ziemi obornickiej przybywali znakomici goście, tacy jak Adam Mickiewicz (Łukowo, Objezierze), Franciszek Mickiewicz (Łukowo, Rożnowo), Józef Ignacy Kraszewski czy Julian Ursyn Niemcewicz (Objezierze).
Następował powolny rozwój gospodarczy. W 1879 roku Oborniki zyskały połączenie kolejowe z Poznaniem i Piłą, w 1897r. założono w mieście Spółdzielczy Bank Ludowy.
Wraz z wybuchem I wojny światowej pojawiła się nadzieja na długo oczekiwaną niepodległość. Oborniczanie entuzjastycznie powitali jadącego do Poznania Ignacego Jana Paderewskiego, a następnie wzięli udział w Powstaniu Wielkopolskim, które zakończyło się pełnym sukcesem.
W dniu 8 września 1939 roku, Oborniki zostały zajęte przez oddziały hitlerowskie. W czasie wojny aktywnie działała w Obornikach podziemna organizacja harcerska Szare Szeregi, której komendant – harcmistrz Jan Miękus został zgładzony w obozie koncentracyjnym Gross Rosen. Miasto zostało wyzwolone w nocy z 24 na 25 stycznia 1945 roku.
Okres powojenny to powolna odbudowa społeczna i gospodarcza miasta. W roku 1975 Oborniki znalazły się w województwie poznańskim. W efekcie przemian, w roku 1990 pierwszym demokratycznym burmistrzem wybrany został Julian Kubiak. Z dniem 1 stycznia 1999 roku Oborniki stały się ponownie siedzibą powiatu.
Dzisiaj, u progu XXI wieku, Oborniki są nowoczesnym miastem, które potrafi doceniać swą chlubną przeszłość i tradycję. Burmistrz Obornik w swoich insygniach miejskich ma wkomponowane herby zasłużonych obornickich rodów – Abdank i Wedel oraz historyczny herb miasta z XIV wieku. Miasto staje się coraz piękniejsze i bogatsze, a zmiany te widać na każdym kroku. Dotrzymujemy kroku naszym miastom partnerskim z Belgii (Herk-de-Stad) i Niemiec (Lüchow).
|
1170 – pierwsza wzmianka źródłowa o Objezierzu
1256 – w źródłach pojawia się Benjamin h. Zaremba – pierwszy znany kasztelan radzimski
1299 – pierwsza wzmianka o Obornikach, przybycie Władysława Łokietka
1339 – Oborniki wymieniane jako miasto
1388 – pierwsza wzmianka o mieście Stobnica
1394-1428 – w tych latach dziesięciokrotnie gościł w Obornikach Władysław II Jagiełło
1409 – Władysław Jagiełło przyjmuje na obornickim zamku poselstwo krzyżackie
1433-1626 – starostwo obornickie dzierżawą Skórów z Gaju Obornickich
1485 – Kazimierz Jagiellończyk wydaje dokument potwierdzający prawa miejskie Obornik
1536 – nobilitacja braci Piotra i Jakuba Wedelickich, najznaczniejszych mieszczan obornickich w okresie nowożytnym
1564 – pierwsza wzmianka o obornickiej synagodze
1656 – zniszczenie przez Szwedów obornickiego zamku starościńskiego i miasta
1793 – miasto trafia do zaboru pruskiego, Oborniki stają się stolicą powiatu, którego pierwszym starostą zostaje August Brause ze Słopanowa
1797 – Stobnica traci prawa miejskie
1831/32 – w Objezierzu i Łukowie przebywa Adam Mickiewicz
1879 – powstaje linia kolejowa Poznań-Piła
26 XII 1918 – mieszkańcy serdecznie witają jadącego przez Oborniki do Poznania Ignacego Jana Paderewskiego
4 I 1919 – Oborniki wracają do Polski po 126 latach w wyniku zwycięskiego Powstania Wielkopolskiego
18 IX 1939 – miasto zostało zajęte przez hitlerowców
24-25 I 1945 – wyzwolenie Obornik
1 I 1999 – odtworzenie powiatu obornickiego
2004 – powołanie w Obornikach: Urzędu Skarbowego, Sądu Rejonowego i Prokuratury Marcin z Obornik (XIV/XV w.) – syn Wojciecha, pierwszy student Akademii Krakowskiej pochodzący z Obornik, zapisany w roku 1400.
Franciszek Mickiewicz (1796-1862) – najstarszy brat Adama, uczestnik Powstania Listopadowego, odznaczony Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari. 23 grudnia 1831 przybył do Łukowa, ściągnięty tam przez Adama Mickiewicza. Pozostał w nim do 1849 roku, kiedy to przeprowadził się do Baranowskich do Rożnowa, gdzie pozostał do śmierci. Pochowany przy kościele w Rożnowie.
Józef Ignacy Grabowski (1791-1881) – urodzony w Wełnie, absolwent Uniwersytetu
w Dreźnie, oficer napoleoński, wieloletni właściciel Łukowa, w którym gościł Adama Mickiewicza, od 1812 roku radca powiatu obornickiego, organizator pomocy materialnej dla Powstania Listopadowego
Włodzimierz Bonawentura Krzyżanowski h. Świnka (1824-1887) – urodzony w Rożnowie, związany z konspiracją patriotyczną przez co musiał opuścić ziemie polskie, uczestnik wojny secesyjnej, generał, pierwszy amerykański gubernator Alaski, gubernator Alabamy, Florydy, Georgii i Wirginii. Pochowany na cmentarzu Arlington.
Mikołaj Skrzetuski h. Jastrzębiec (1610-1673) – pierwowzór Jana Skrzetuskiego z „Ogniem i mieczem”. Urodzony w Rożnowie. W czasie Powstania Chmielnickiego bohatersko przedarł się z oblężonego Zbaraża do króla Jana Kazimierza. Walczył z Moskwą, Tatarami
i Szwedami.
Jan Miękus (1911-1944) – obornicki nauczyciel, harcmistrz, komendant Hufca Harcerskiego w Obornikach, w czasie wojny komendant Szarych Szeregów w powiecie obornickim, zamordowany w obozie koncentracyjnym Gross-Rosen.
Piotr Wedelicki (zm. 1543) – urodzony w Obornikach syn burmistrza miasta Jana Vitiberga, brat Jakuba Wedelickiego, studiował w Krakowie i Padwie, doktor medycyny, tłumacz dzieł Hipokratesa, dwukrotnie rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, od 1526 roku był burmistrzem Krakowa. Od 1532 drugi lekarz Zygmunta Starego i Bony, uzyskał wraz z bratem Jakubem herb szlachecki Wedel.
Jakub Wedelicki (ok. 1480-1554) – duchowny, brat Piotra Wedelickiego, pierwszy sekretarz w kancelarii Zygmunta Starego.
Antoni Małecki (1821-1913) – urodzony w Objezierzu, profesor filologii klasycznej, wykładowca na Uniwersytetach Jagiellońskim, w Innsbrucku i we Lwowie, członek Akademii Umiejętności w Krakowie, poseł na sejm pruski, członek PAU. Zmarł we Lwowie.
Włodzimierz Adolf Wolniewicz (1814-1884) – urodził się w Objezierzu. Studiował w Hohenheim, Getyndze, Weimarze, Grignon i w College de France. Uczestnik konspiracji patriotycznej, publicysta i redaktor poznańskich czasopism „Rok” i „Czas”. Więziony za działalność polityczną w latach 1845-46 i 1863-66.
Mikołaj Dobrzycki (1793-1848) – uczestnik konspiracji patriotycznej i Powstania Listopadowego. W 1848 dowodził siłami zbrojnymi powiatu obornickiego. Pochowany w Bąblinie.
Piotr Skóra Obornicki (zm. ok. 1468) – pochodził z rodu Awdańców (Abdank), kasztelan kaliski, starosta generalny Wielkopolski. W dowód uznania za udział w wyprawie po koronę na Węgry w 1440 roku, uzyskał od Władysława Warneńczyka starostwo obornickie, które stało się na wiele lat dzierżawą jego rodu. W 1466 był jednym z negocjatorów II pokoju toruńskiego. Pochowany został w Obornikach. | 
